تمامی پرداخت های درگاه پی لاین مبلغ کارمزد به مبلغ کل اضافه میگردد

خدمات

لیست خدمات

وبمستر

خدمات وبمستر

فروشگاه

002.gif (468×60)

سرمقاله‌های روزنامه‌های ۲۹ فروردین

فناوری اطلاعات فارس :



سرمقاله‌های روزنامه‌های ۲۹ فروردین





محمود علیزاده ‌طباطبایی جانشین پیشین طرح، برنامه و بودجه ستاد کل نیروهای مسلح  در ستون سرمقاله روزنامه شرق با تیتر«ارتش و انقلاب» نوشت:

روزنامه شرق، ۲۹ فروردین

تشکیل ارتش نوین ایران ضرورتی تاریخی بود برای جلوگیری از نفوذ بلشویک‌ها که در ۱۹۱۷ در اتحاد جماهیر شوروی به قدرت رسیده بودند. قرارداد ۱۹۱۹ کاکس- وثوق‌الدوله بیانگر نگرانی‌های دولت بریتانیاست. ایجاد ارتش در واقع ضرورتی برای جلوگیری از جنبش‌های انقلابی و آزادی‌خواهانه‌ای بود که می‌خواستند انقلاب مشروطه را احیا کنند و ارتش نوین ایران مانع نفوذ سیاسی- نظامی اتحاد جماهیر شوروی در ایران و مدافع منافع استراتژیک انگلستان بود. دولت انگلستان خواهان ارتشی مقتدر در ایران به‌عنوان حائلی بین روسیه و هندوستان بود. ژاندارمری دولتی تلاشی بود که از سوی مجلس دوم برای حمایت از مجلس تشکیل شده بود و بریگاد قزاق متشکل از انقلابیون قفقاز بود که تحت رهبری یفرم‌خان ارمنی ایجاد شده بود، ولی با به‌توپ‌بستن و انحلال مجلس در سال ۱۲۸۷ شمسی در مقابل خواست مردم قرار گرفت.دولت انگلیس برای اهداف فوق با انتخاب رضاخان میرپنج که از فرماندهان بریگاد قزاق بود، اقدام به تشکیل ارتش نوین ایران کرد. رضاخان با سرکوب شورش‌های محلی نظامیان را بر مقامات کشوری مسلط کرد.

ارتش در قالب ایجاد نظم و امنیت در واقع با خشونت تمام ایلات و عشایر را قتل‌‌عام کرد. با تجاوز متفقین در شهریور ۱۳۲۰ ارتش نتوانست کوچک‌ترین مقاومتی از خود نشان دهد.در دوران حکومت پهلوی دوم مأموریت ارتش همچنان سرکوب هر نوع مقاومت داخلی و دفاع از منافع بیگانگان به‌خصوص غربی‌ها و مقابله با حرکات نیروهای کمونیست و همسایه شمالی بود. ارتش ایران در سرکوب چریک‌های کمونیست در ظفار از خود چنان اقتداری نشان داد که هنوز حکومت عمان خود را مدیون ارتش ایران می‌داند. سازماندهی نظامی و استراتژی دفاعی ارتش نیز هماهنگ با ارتش‌های مقتدر منطقه یعنی ارتش پاکستان و ارتش ترکیه تدوین شده بود و مقتدرترین نیروی هوایی متشکل از بیش از ۵۰۰ فروند هواپیمای شکاری و بمب‌افکن و هوانیروزی مقتدر، بخشی از استراتژی نظامی، برای مقابله با قدرت نظامی شوروی بود و به همین دلیل نیروهای چپ که درون ارتش هم در دوران ضعف پادشاه (۱۳۲۰-۱۳۳۰) نفوذ کرده و سازمان افسران حزب توده را تشکیل داده بودند، مورد غضب شاه قرار داشتند و به شدیدترین وجهی بعد از کودتای ۲۸ مرداد با آنها برخورد شد.

با ایجاد فضای باز سیاسی در سال ۱۳۵۶ اگرچه نیروهای چپ اعم از توده‌ای‌ها و مجاهدین خلق برای ایجاد درگیری مسلحانه تلاش و تصور می‌کردند تنها راه رهایی ملت، مقابله مسلحانه با ارتش است، ولی امام در نقطه مقابل، استراتژی دیگری داشت. امام در اعلامیه‌ای که به مناسبت چهلم شهدای فیضیه منتشر شد، اعلام کرد: «جوانان ما به سربازخانه بروند و سربازان را تربیت کنند… بگذار در بین سربازان افراد روشن‌ضمیر و آزادمنش باشند تا بلکه به خواست خداوند متعال، ایران به سربلندی و آزادی نائل شود؛ ما می‌دانیم که صاحب‌منصبان ارتش معظم ایران، درجه‌داران، افراد نجیب ارتش با ما در این مقصد همراه و برای سرافرازی ایران فداکار هستند. من می‌دانم درجه‌داران باوجدان، راضی به این جنایات و وحشی‌گری‌ها نیستند… من برای نجات اسلام و ایران به آنها دست برادری می‌دهم. من می‌دانم قلب آنها از تسلیم در برابر اسرائیل مضطرب است… من به سران ممالک اسلامی و دوَل عربی و غیرعربی اعلام می‌کنم… ارتش نجیب ایران با دوَل اسلامی برادر است».

امام ارتش را با بیانیه‌های محبت‌آمیز جذب می‌کنند. در بیانیه دیگری سال ۵۷ امام خطاب به ارتش می‌فرمایند: «من از ارتش محترم ایران سپاسگزارم که در راهپیمایی عظیم تهران و سایر شهرستان‌ها بر روی مردم وطن‌خواه خویش که از ستمکاری ۵۰ساله دودمان پهلوی به جان آمده‌اند، آتش نگشودند و دست خود را به جنایت بزرگی که کار همیشگی فرمانروایان است، آلوده نکردند. من در این موقع حساس که کشور و وطنمان در لب پرتگاه بر سر دوراهی سقوط یا اشغال واقع شده است، دست خود را به سوی نیروهای زمینی، هوایی و دریایی وفادار به اسلام و وطن دراز می‌کنم و برای حفظ استقلال و بیرون‌آمدن از زیر یوغ اسارت و ذلت از آنان استمداد می‌کنم. ای سربازان غیور که برای کشور و وطن فداکاری می‌کنید، به پا خیزید؛ ذلت و اسارت بس است، پیوند خود را با ملت عزیز استوار کنید…».

ارتش نجیب ایران با وجود تلاش‌هایی که برخی گروه‌های انقلابی برای جنگ مسلحانه علیه ارتش داشتند، تحت تأثیر کلام نورانی امام قرار گرفتند و دیدیم که در قریب به یک سال حکومت نظامی هرگز از سلاح‌های سنگین، هواپیما و هلی‌کوپتر‌ علیه مردم استفاده نکردند و انقلاب با کمترین شهید در مقایسه با انقلاب‌های مشابه به پیروزی رسید. ارتش پاسخ امام را می‌دهد و دست امام را با اشتیاق می‌بوسد و در مقابل شعارهای مردمی که می‌گفتند مردم فدای ارتش، پاسخ می‌دهد ارتش فدای مردم و با بیعت ۱۹ بهمن ۵۷ گروهی از نظامیان به نمایندگی از کل ارتش به ملت می‌پیوندند و زمینه پیروزی انقلاب فراهم می‌شود. در روزهای اول پیروزی انقلاب گروه‌های چپ با طرح خطر کودتا انقلابیون را تحریک به انحلال ارتش می‌کنند که با مقاومت امام مواجه می‌شوند و امام جلوی انحلال ارتش را می‌گیرند و با گذشت کمتر از دو ماه از پیروزی انقلاب، ارتش که مورد بی‌مهری قرار گرفته، از هم پاشیده شده بود و پادگان‌ها خالی شده و فرماندهان فراری شده بودند و اموال بعضا به غارت رفته بود، دوباره با توصیه امام ارتش در جایگاه واقعی خود قرار می‌گیرد و روز ۲۹ فروردین به نام روز ارتش نام‌گذاری می‌شود.

ارتش از اولین روزهای پیروزی انقلاب به دفاع از انقلاب می‌پردازد و با شروع تجاوز دشمن بعث که به تعبیر امام «صدام گمان می‌کرد که با یک مملکت آشفته… طرف شده است و ما نه قوای نظامی داریم نه انتظامی ‌داریم، نه سازوبرگ جنگ و جهاد…» در کمتر از ۲۴ ساعت از شروع تجاوز، نیروی هوایی ارتش با حمله به عقبه دشمن چنان آسیبی بر نیروهای مسلح عراق وارد کرد که صدام در ملاقات با مرحوم آیت‌الله هاشمی گفته بود ضربه نیروی هوایی آنچنان عقبه نیروهای نظامی را از هم پاشید که تا پایان جنگ هم نتوانستیم جبران کنیم. حملات گسترده نیروی هوایی و نبرد فانتوم‌ها با تانک‌ها، جلوی سقوط قطعی خوزستان را گرفت. در طول دفاع مقدس، ارتش توانست به سرعت خود را بازسازی کند و هیچ عملیاتی بدون پشتیبانی هوایی، هلی‌کوپتری، توپخانه و زرهی ارتش انجام نشد- و ارتش و سپاه تحت مدیریت و فرماندهی آیت‌الله هاشمی توانست جنگ را به سرانجام مطلوب برساند و به تعبیر آیت‌الله هاشمی ما از ارتش، قدرت، مردانگی، غیرت و نجابت دیدیم. تدبیر و مدیریت امام و بعد از رحلت امام، مقام معظم رهبری توانسته اقتدار نظامی جمهوری اسلامی را به عنوان پشتوانه اقتدار سیاسی در کل منطقه گسترش دهد. از حسنین‌ هیکل نقل شده که از زمان کوروش ایران تلاش می‌کرد به دریای مدیترانه دست پیدا کند. امروز این قدرت برای ایران به کمک نیروهای مسلح فراهم شده است.

  • تخریب، جایگزین برنامه

مرتضی  مبلغ فعال سیاسی در ستون سرمقاله روزنامه ایران نوشت:

 

روزنامه ایران، ۲۹ فروردین

این روزها در حالی از فهرست برنامه‌ها و اقدامات مورد نظر نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری رونمایی می‌شود که نگاهی دقیق به این برنامه‌ها نشان از آن دارد قریب به اتفاق آنها دور از نگاه کارشناسی و علمی، غیر قابل تحقق و فاقد شاخص‌های مبتنی بر واقعیت است. ارائه این برنامه‌ها که در قالب شعار و ادعاهای هیجانی مطرح می‌شود در حالی است که برخی از رقبای حاضر در صحنه انتخابات، عمدتاً به صورت تخریبی و غیر سازنده بر مشکلات کشور متمرکز شده و راهبرد تضعیف و تخریب را در پیش گرفته‌اند و در پیگیری این راهبرد تخریبی اتفاقاً بر روی نقاط مثبت و دستاوردهای چشمگیر دولت یازدهم که مبتنی بر خواسته و مطالبه ملی بوده است، دست گذاشته‌اند. یعنی تاکنون

هیچ یک از نامزدها حرف دقیق، علمی و مبتنی بر واقعیات مطرح نکرده و به جای آن، با طرح یکسری شعارهای غیر واقعی، هیجانی و غیر قابل اجرا سعی کرده‌اند یک فضای تخریبی را علیه دولت فعلی به وجود آورد و از رهاورد این فضا به نفع خود بهره‌برداری کند. در حالی که توقع می‌رود جناح‌های حاکم مبتنی بر منافع ملی رقابت کنند و برنامه‌های قابل اجرا برای برون‌رفت از مشکلات موجود ارائه کنند نه آنکه بدون هیچ خط قرمزی، برنامه‌های خود را با وجه تخریبی و تهاجمی پیش ببرند.

شکل‌گیری چنین فضای رقابتی که بر مبنای برنامه‌های ذهنی و غیرعملیاتی برخی از کاندیداها به وجود می‌آید دارای دو وجه مثبت و منفی است. وجه منفی آن به این بازمی‌گردد که برخی در کشور به جای آنکه گام‌هایشان را در راستای وظیفه ملی و مردمی و بر اساس منافع عمومی بردارند، عرصه رقابت را به عرصه تخریب و هیجان و ماجراجویی تبدیل کرده‌اند و درصدد هستند فضای ناامیدی را در میان مردم ترویج دهند آن‌هم در شرایطی که از منظر خارجی بحران‌های متعددی در منطقه و عرصه بین‌المللی ایران را در وضعیت حساسی قرار داده است و بنابراین نیاز است که اعتماد مردم به دولت و نظام بیش از پیش تقویت شود. وجه مثبت رفتارهای غیرسازنده هم به این امر بازمی‌گردد که این جریان‌ها

به دو دلیل به اهداف خود نمی‌رسند؛ یک آنکه خود نفس انجام پیگیری رویکردهای غیرسازنده اثر معکوس دارد و جامعه را متوجه می‌کند که کسانی که به اسم مردم و با تخریب رقیب وارد صحنه شده‌اند روش سازنده‌ای ندارند و لذا جامعه به خود آمده و برای حضور جدی در انتخابات حساس می‌شود و به این ترتیب کم‌کم آن شور و نشاط انتخاباتی در جامعه شکل می‌گیرد. سوی دیگر مشی ناسالم برخی از رقبای حاضر در صحنه، دولتی قرار دارد که اتفاقاً ضمن تشریح دستاوردها، صادقانه واقعیات و مشکلات و کاستی‌های کشور را بیان می‌کند و به شکل شفاف برنامه‌های خود را برای جامعه اعلام کرده و در این راستا عوامل ناکامی‌ها را هم بیان می‌کند و این باعث شده مردم متوجه واقعیات شرایط شوند و نسبت به آنچه که به مصلحت‌شان است و همچنین نسبت به کسانی که قصد بازگشت به گذشته و احیای آن سال‌های کذایی که کشور را تا آستانه بحران‌های جدی و خطرناک برده بود، حساس شوند.

در چنین شرایطی فضای انتخاباتی بشدت رونق گرفته و شور انتخاباتی پررنگ شده و در مجموع همه اینها به نفع کسانی است که حقیقتاً دغدغه منافع ملی دارند.زیرا مردم در تجارب گرانبار گذشته خود به این آگاهی رسیده‌اند که چه کسانی به آنها راست می‌گویند و چه کسانی با طرح شعارهای بدون محاسبهدرصدد دسترسی هر چه بیشتر به قدرت هستند و نه تأمین مطالبات مردم.

  • فرار از گوی داغ؛ عملیات غیرممکن

روزنامه کیهان در ستون سرمقاله‌اش نوشت:

 

روزنامه کیهان، ۲۹ فروردین

درست یک ماه دیگر انتخابات دوره دوازدهم ریاست جمهوری برگزار می‌شود و علی رغم آنکه یک هفته دیگر به آغاز تبلیغات رسمی زمان باقی‌است اما خطوط کلی و محل تقاطع گفتمان‌های اصلی و البته رقیب در این دوره تا حد زیادی روشن است. در نگاهی کلی این دو گفتمان را می‌توان اینگونه ساده‌سازی کرد؛ گفتمانی که مدافع وضع موجود است و سامان یافتن مشکلات را در تداوم همین وضعیت می‌بیند. دولت یازدهم نماد ساختاری این گفتمان و آقای روحانی، جهانگیری و محمد هاشمی – به عنوان نامزدهای بالقوه- چهره‌های حامل این گفتمان در میدان رقابت پیش رو هستند.

گفتمان دوم منتقد وضع موجود و خواهان تغییر و تحول است. آقای رئیسی، قالیباف و زاکانی را می‌توان از چهره‌های اصلی این گفتمان در میدان رقابت دانست. البته پرچمداران این گفتمان محدود به این چند چهره نبوده و همان‌قدر که حضور آنها موثر و تعیین‌کننده است، حرکت انقلابی، ارزشی و اخلاقی چهره‌هایی همچون سعید جلیلی و مهرداد بذرپاش که با عدم ثبت‌نام خود و اعلام آمادگی برای کمک به این جبهه تحول‌خواه، راه را برای رسیدن به هدف هموارتر کردند، موثر و قابل تحلیل و البته تقدیر است.

یکی از اصلی‌ترین مسائل قابل توجه در این میان شناخت هسته مرکزی و موتور محرکه دو گفتمان مذکور برای حضور در عرصه انتخابات است. به زبان ساده‌تر آنکه این دو گفتمان چه حرفی برای گفتن به مردم دارند؟ چکیده مانیفست و روح کلی حاکم بر اردوگاه مدافع وضع موجود را می‌توان در سخنان آقای روحانی پس از حضور در وزارت کشور و ثبت‌نام برای انتخابات مشاهده کرد که از چند محور اصلی و چندین بخش فرعی تشکیل شده است.

۱- سیاه‌نمایی گذشته و ارائه تصویری کاملاً منفی و حتی رعب‌انگیز در حوزه‌های مختلف نسبت به دولت‌های نهم و دهم یکی از محورهای اصلی این گفتمان است که از ابتدای دولت یازدهم وجود داشته و در میدان فعلی نیز حضوری پررنگ و جدی خواهد داشت. توسل به این حربه -هرچند نخ‌نما- با چند هدف صورت می‌گیرد؛

الف: نخست آن که کم‌کاری‌ها و ضعف‌ها توجیه و اینگونه القا شود که اگر وضعیت در برخی عرصه‌ها خوب نیست، مشکل از آنجاست که دولت یازدهم وارث یک ویرانه بوده و به ادعای خودشان در تمام عمر چهار ساله آن مشغول آواربرداری بوده‌اند! و کار و آبادانی را باید در دور بعدی از آنان انتظار داشت! عباراتی شبیه «خالی بودن خزانه»، «حقوق کارمندان را نداشتیم بدهیم» و …که بارها از سوی دولتمردان تکرار شده، ناظر به همین ادعای القایی است.

ب: هدف دوم آن است که یک دو قطبی هدفمند و در راستای علایق دولت مستقر شکل بگیرد. این دو قطبی به زبان ساده چنین است؛ ما منجی مردم و کشور از شرایطی سخت و مهلک هستیم که موفق شدیم به آن دوران سراسر سیاهی و تباهی پایان دهیم و زدن دست رد به سینه ما، به معنای بازگشت دوباره به همان وضعیت وحشتناک سابق است. یکی از اقتصاددانان حامی دولت در این زمینه مدعی است؛ «اقتصاد ایران در ۹۰ و ۹۱ به بدترین حالت ممکن رسید؛ از بدترین سال‌های قبل از انقلاب هم بدتر. دولت روحانی موفق شد آن را از پرتگاه نجات دهد.»!

مبلغان گفتمان حفظ وضع موجود از تند کردن آتش این دوقطبی کاذب، حتی در حد «دوئل» شخصی نیز ابایی ندارند. اگرچه اردوگاه اعتدال-اصلاحات می‌کوشد هر چهره و گفتمان جدیدی را به وضعیت سیاه و ساختگی سابق سنجاق کرده و از آن تصویری وارونه، شکست خورده و حتی ترسناک ارائه دهد اما ورود رئیس جمهور سابق به عرصه انتخابات و ثبت‌نام وی، کمک شایانی به ساخت این دوقطبی کاذب است و اردوگاه اعتدال-اصلاحات علی‌رغم ادعای تقابل و ضدیت با وی، به شدت از این وضعیت استقبال کرده و خواهان دمیدن در این تنور هستند که مهم‌ترین علت آن توان ایجاد انحراف افکار عمومی از ماجرای اصلی – نزاع کارآمدی و ناکارآمدی- است.

۲- آقای روحانی در بخشی از سخنان روز ثبت‌نام خود گفت؛ «امروز به ملت ایران اعلام می‌کنم از امروز به بعد حفظ برجام یکی از مهم‌ترین مسائل سیاسی، اقتصادی و داخلی ملت ایران است و هووهایی که بارها به قصد کشتن این نوزاد یعنی برجام تصمیم گرفته بودند نمی‌توانند سرپرست خوبی برای این فرزند باشند و همان‌ها که تمام تلاش شبانه‌روزی خودشان را برای این توافق نهاده‌اند، باید مسیر این توافق را تا آخرین قدم‌ها طی کنند.» این سخنان نشان می‌دهد مانور روی جنازه برجام همچنان در کانون تبلیغات انتخاباتی دولت قرار دارد. در این باره گفتنی است؛

الف: دولت که در دوران مذاکرات استراتژی «رسیدن به توافق به هر قیمتی» را در پیش گرفته بود اینک به دنبال «حفظ برجام به هر قیمتی» است. خط مشی غلط پیشین باعث عجله در رسیدن به توافق و حصول توافقی با اشکالات و نواقص فراوان شد و استراتژی جدید این قابلیت را دارد که آن را به «خسارت محض» تبدیل کند چرا که حریف را به این نتیجه می‌رساند -رسانده است- که می‌توان هر نوع برخوردی داشت و هر تعهدی را نقض کرد و تحریم‌های جدیدی را هم اعمال کرد و هیچ هزینه‌ای هم متحمل نشد چرا که سیاست طرف ایرانی «حفظ برجام به هر قیمتی» است.

ب: آقای روحانی و یاران ضربه‌گیرش در انتخابات می‌کوشند رقیبان خود را کسانی جلوه دهند که در پی نابودی برجام هستند و رای به آنها بطور خودکار به معنای از بین رفتن برجام است و از این منظر صحنه را به دوقطبی برجامیان-نابرجامیان تبدیل کنند و اجازه شکل‌گیری فضای واقعی و عقلانی را در این خصوص ندهند.

۳- رئیس دولت یازدهم در روز ثبت‌نام گفت؛ «امروز از لحاظ امنیت، ملی و بین‌المللی سایه شوم جنگ از سر ملت کنار رفته و با مردم‌محوری در امنیت، شاهد امنیت بی‌نظیر ایران در منطقه آشفته خاورمیانه هستیم.» تکرار و اصرار بر این گزاره کاملاً غلط و دروغ نشان می‌دهد ایجاد دوقطبی جنگ-صلح یکی از محورهای اصلی کار تبلیغاتی گفتمان مدافع وضع موجود است. در این محور که گفتمان مذکور از دوپینگ و چراغ سبز خارجی نیز برخوردار است، می‌کوشد اینگونه به جامعه القا کند که رفتن ما از پاستور به معنای شروع دوره‌ای از تنش‌های بسیار شدید و به دنبال آن جنگ و درگیری در کشور خواهد بود. اقداماتی همچون موشک‌پرانی‌های چندی پیش ترامپ به سوریه و گسیل کشتی جنگی به شرق آسیا و استفاده از «مادر بمب‌ها» در کشور همسایه افغانستان، فارغ از کارکردهای محلی آنها، در مجموع معطوف به انتخابات ۲۹ اردیبهشت ایران نیز هست. همانگونه که اعمال تحریم‌های جدید تا پس از انتخابات به تعویق افتاد تا تنفسی مصنوعی به جریان خوش‌خیال داخلی داده شود.

۴- به عنوان نکته پایانی باید گفت علاوه بر سه محور فوق که جریان موسوم به اعتدال-اصلاحات به دنبال برجسته کردن آن است، یک محور نیز وجود دارد که پاشنه آشیل آن بوده و به شدت از آن فراری است و از طرح هر موضوعی که باعث شود این محور به حاشیه رانده شود، به شدت استقبال می‌کند و آن محور چیزی نیست جز اقتصاد و وضعیت معیشت مردم. محوری که البته راه فراری از آن نیست و ورود به عرصه رقابت با یک بغل آمارهای گل و بلبلی نیز دردی را دوا نمی‌کند، چرا که مردم وضعیت را با گوشت و پوست خود لمس می‌کنند و از قضا نقطه قوت و تمرکز گفتمان تحول‌خواه نیز باید روی همین موضوع باشد که شواهد نشان می‌دهد چنین است. هشدارها و زنگ خطرهای رسانه‌ها و تحلیلگران واقع‌بین اردوگاه اعتدال-اصلاحات بی‌دلیل نیست. اقتصاد و معیشت برای دولت همچون گوی داغی است که فرار از آن عملیات غیرممکن است و مواجه شدن با آن سخت و دردناک. حضور اجباری نامزدهای ضربه‌گیر برای خریدن زمان و کاستن سوزناکی این گوی داغ است چرا که دیگر جای خواندن انشاء نیست و باید حساب پس داد.

  • انتخابات ایرانی در قامت اصولگرایی

روزنامه اعتماد در ستون سرمقاله‌اش نوشت:

روزنامه اعتماد، ۲۹ فروردین

به نظر می‌رسد که ما باید همه‌چیزمان با دیگران فرق کند، از جمله انتخابات ما. یک تفاوت جالب آن این است که ورودی نامزدهای آن از همه جا بیشتر است، ولی خروجی آن پس از تایید صلاحیت‌ها بسیار محدودتر و غیرمنتظره است. یک تفاوت جالب دیگرش این است که دور مقدماتی ندارد، همه یک راست می‌روند فینال! به همین دلیل جناح اصولگرا به جای آنکه در میان طرفداران خودش رقابتی را شکل دهد و بهترین نامزد موردنظرش را انتخاب و سپس معرفی کند، زحمت خود را کم می‌کند و یک جا رقابت میان آنان را از دور مقدماتی حذف و به مرحله فینال منتقل می‌کند!! ولی انتخابات ما یک تفاوت مهم دیگر هم دارد. نامزدهای انتخاباتی و حامیان آنان درباره همه‌چیز حرف می‌زنند جز درباره مسائل اصلی. انتخابات ما از این نظر مثل جلسه خواستگاری می‌ماند که خانواده عروس و داماد می‌نشینند دور هم از هر چیزی از جمله سیاست، کسب‌وکار، آب‌وهوا، فوتبال و… سخن می‌گویند، جز درباره اینکه اصولا چرا به این مهمانی آمده‌اند؟ آخر جلسه که دیگر چیزی برای گفتن نمی‌ماند و همه خسته و مانده شده‌اند یک نفر دل را به دریا می‌زند که بله آمده‌ایم که اگر بشود، گل‌پسرمان را به غلامی یا همان نوکری خود بپذیرید. بعد هم معلوم می‌شود وقتی که این ازدواج سر می‌گیرد همه می‌بینند که این بازیگر نقش غلام یا نوکر در روز خواستگاری‌ممکن است در دوران زندگی چه بر سر این عروس بیچاره در‌‌آورد.

با این ملاحظات به نظر می‌رسد که نامزدهای انتخاباتی هنوز وارد بحث اصلی نشده‌اند چرا که دوست ندارند درباره این موضوع حرفی بزنند. مباحث اصلی کشور کدام هستند؟ اشتغال و تولید، برجام و روابط خارجی، بحران‌های زیست‌محیطی و منابع طبیعی (مثل آب و جنگل، آلودگی هوا و ریزگردها و…) و وضعیت مسائل اجتماعی از جمله اعتیاد، طلاق، حاشیه‌نشینی و بالاخره فساد و ناکارآمدی نظام اداری. اکنون می‌توان پرسید که در میان نامزدهای اصلی انتخاباتی تاکنون کدام‌شان در این موارد نظر صریح و روشنی را ابراز کرده است؟ در یک کلام، هیچ‌کدام. در این میان مواضع آقای روحانی به نسبت روشن است، چون در مقام دولت در جریان برخورد با این مسائل است، ولی مواضع سایرین به کلی نامفهوم است، هرچند در بیشتر موضوعات هیچ موضعی ندارند و فقط علیه دولت شعار داده‌اند. با چنین وضعی مردم باید در این انتخابات! چه چیزی را به دیگری ترجیح دهند؟ آیا باید براساس شکل و ظاهر نامزدها رای دهند؟

طبیعی است که باید براساس برنامه رای بدهند، ولی هیچ‌کدام از رقبا هیچ برنامه‌ای ارایه نداده‌اند. البته منظور از داشتن برنامه، نوشتن یک جزوه صد صفحه‌ای نیست که هیچ‌کس آن را نمی‌خواند بلکه منظور بیان چند جمله مشخص درباره سیاست هر نامزد در موضوعات فوق است. برای نمونه این افراد باید درباره برجام موضع‌گیری صریح و روشنی داشته باشند. آیا برجام را برای کشور مفید می‌دانند یا خیر؟ اگر بلی، در گذشته چرا نگاه منفی به آن داشته‌اند و چرا اکنون تغییر موضع داده‌اند؟ آیا این بی‌صداقتی و فرصت‌طلبی سیاسی تلقی نمی‌شود؟ اگر آن را مفید نمی‌دانند، پس بگویند با برجام چه خواهند کرد؟ آیا آن را لغو می‌کنند؟ یا به قول برخی‌ها آن را در آتش می‌اندازند؟ در این صورت با مساله تحریم‌های شدید چه کار خواهند کرد؟ با توقف صدور نفت چه می‌کنند؟ در مورد بحران منطقه‌ای به ویژه وضعیت سوریه و حضور ایران در آنجا چه سیاستی را پیگیر خواهند شد؟ آیا برای یمن و سوریه طرح صلحی دارند؟ برای اشتغال از کجا می‌خواهند منابع لازم را تامین کنند؟ آیا با جذب سرمایه خارجی این کار را خواهند کرد؟ اگر خیر پس از کجا؟ اگر بلی، تامین این هدف با سیاست خارجی تنش‌آفرین این افراد در تعارض است. درباره اصلاح نظام اداری و مبارزه فساد چه برنامه‌ای دارند؟ در این زمینه برنامه دولت دفاع از شفافیت است. ولی آیا منتقدان هم حاضر هستند که از شفافیت دفاع کنند؟ اگر از شفافیت دفاع نمی‌کنند، چگونه می‌خواهند این غول فساد را ریشه‌کن کنند؟ و مهم‌تر از همه اینکه پرونده و سابقه خودشان در تقویت این مشکل چه بوده است؟

 


فروردین ۲۹ام, ۱۳۹۶ | 8 views | دسته: تازه ها IT، علمی
002.gif (468×60)

مهندس مرادی

مهندس مرادی

محمود رضا مرادی هستم - از سال 78 فعالیت خود را در حوزه رایانه آغاز کردم در حال حاضر یکی از نویسندگان پایگاه فناوری اطلاعات فارس می باشم




آخرین مطالب ارسالی