تمامی پرداخت های درگاه پی لاین مبلغ کارمزد به مبلغ کل اضافه میگردد

خدمات

لیست خدمات

وبمستر

خدمات وبمستر

فروشگاه

002.gif (468×60)

سرمقاله‌های روزنامه‌های ۳۰ فروردین

فناوری اطلاعات فارس :



سرمقاله‌های روزنامه‌های ۳۰ فروردین





روزنامه اعتماد در ستون سرمقاله‌اش« امنیت پایدار؛ محور اصلی انتخابات»نوشت:

روزنامه اعتماد، ۳۰ فروردین

شعار انتخاباتی یک نامزد رییس‌جمهوری چه می‌تواند باشد؟ برای پاسخ باید به چند عامل توجه کرد. ابتدا تعیین مشکلات جامعه و اولویت آنهاست. عامل بعدی گرایش‌های نامزد ریاست‌جمهوری است. عامل بعدی راه‌حل آن مشکلات است. برای نمونه اگر در یک جامعه تورم بالایی وجود داشته باشد که همه را عصبانی کرده، در این صورت شعار باید معطوف به راه‌حل باشد، و الا گفتن یا انتخاب شعار مبارزه با تورم هیچ دردی را درمان نمی‌کند. یا مثل ایران که مساله بیکاری و اشتغال مهم است، نمی‌توان فقط به گفتن این جمله شاعرانه و احساسی اکتفا کرد که از دیدن افراد بیکار رنج می‌برم یا به صورت کلی گفت که مثلا سالی دو میلیون شغل ایجاد می‌کنم! در هر دو مورد باید به راه‌حل‌ها اشاره کرد چون همه نامزدها می‌گویند یا می‌خواهند تورم را کم و اشتغال را زیاد کنند. پس مساله اصلی راه‌حل است. چه بسا آن کسی که می‌گوید سالانه دو میلیون شغل ایجاد می‌کنم، نه معنای شغل را می‌داند و نه معنای دو میلیون را و نه راه‌حلی که می‌دهد منجر به تحقق چنین هدفی می‌شود. با این ملاحظات باید گفت که مسائل اصلی مردم، اشتغال و وضع اقتصادی است.

در مرحله بعد آسیب‌های اجتماعی و تامین امنیت؛ مسائل عاجل مردم هستند. بنابراین شعارهای انتخاباتی باید به نحوی مرتبط با این مسائل باشد. ولی به احتمال فراوان همه نامزدها در درک اهمیت شعارها نزد مردم اتفاق نظر دارند. آنچه میان نامزدها تفاوت دارد، راه‌حل‌های آنان است. پس شعارها باید ناظر به راه‌حل‌ها باشد. مخالفان دولت راه‌حلی ندارند و فقط به ذکر کلیات و ادعاها اشاره می‌کنند، بدون اینکه هیچ مورد مشخصی برای حل مساله بیان کنند. حتی برخی از آنان متوجه ابعاد سخنان خود نیز نیستند، به همین دلیل یکی ادعا می‌کند که سالانه دو میلیون شغل ایجاد می‌کند، بدون اینکه بداند نه فقط پول کافی برای چنین کاری نیست، بلکه ظرفیت و زیرساخت‌های اقتصادی آن نیز وجود ندارد. یکی دیگر مدعی است که اقتصاد را طی ۴ سال، ۵/۲ برابر می‌کند، در حالی که چنین چیزی در تاریخ بی‌سابقه است، حال یک کشوری که ۴۰ سال گذشته رشد اقتصادی آن حداکثر برابر رشد جمعیت آن بوده، چگونه می‌تواند طی ۴ سال چنین گام غیرممکنی را بردارد؟

با این ملاحظات باید گفت که مشکل ملموس کشور همان موارد گفته شده است، ولی راه‌حل آن در مساله فقدان امنیت پایدار است. در واقع همه ما به عنوان یک شهروند نگاهی بدبینانه به وضعیت خود و کشور و آینده این دو داریم. نمی‌دانیم آیا فردا همین را هم که داریم یا در آن هستیم، خواهیم داشت یا خیر؟ به دلیل اقدامات این دولت، این نگرانی در ۴ سال اخیر کاهش یافته. ولی آنان که سال ۱۳۹۱ و ۱۳۹۲ را به یاد دارند خوب می‌دانند که حتی هنگام خرید یک کالا، فروشنده زنگ می‌زد و ابتدا از بورس کالای خود، قیمت می‌گرفت و بعد آن را با قیمت لحظه‌ای می‌فروخت. این یعنی امنیت اقتصادی نیست. هرچند مردم فکر می‌کنند که این مشکل یعنی امنیت حل شده است ولی دو خطر آن را تهدید می‌کند. اول از همه آمدن ترامپ و به چالش کشیدن امنیت جهان است که کشور ما به دلایل گوناگون و با قرار داشتن در منطقه ناامن خاورمیانه و نیز استقلال نسبی از قطب‌های جهانی، بیش از سایرین در معرض ترکش‌های ناامن‌کننده این فرد نابکار قرار دارد. عامل دیگر نامزدهایی هستند که به صورت بالقوه دارای گرایش‌های افراطی و تندروانه در سیاست داخلی و خارجی هستند که این فضای ناامن را تشدید می‌کنند؛ رفتاری که دشمنان ایران مترصد آن هستند که در ایران رخ دهد.

شاید گروهی باشند که مساله امنیت را فقط به مسائل نظامی و تنش‌های خیابانی یا بمب‌گذاری و امثال آن تقلیل دهند در حالی که امنیت یک مقوله همه‌جانبه است؛ و به طور مشخص امنیت پایدار بیش از هر چیز دیگری به رشد و توسعه اقتصادی و حتی اجتماعی کمک می‌کند. وقتی که مالکیت امنیت نداشته باشد، وقتی که شغل و تداوم آن امن نباشد و ناپایدار باشد، وقتی که امنیت سیاسی نیست، سرمایه‌گذاران وارد میدان نمی‌شوند.

وقتی که ثبات و امنیت در سیاست اقتصادی نیست و هر روز یک تصمیم گرفته می‌شود، همه اینها منجر به تضعیف اقتصاد و ناامنی جامعه می‌شود. کافی است که در یک استان کشور ناامنی باشد، همه سرمایه‌گذاران از آنجا فرار خواهند کرد و پول خود را در یک استان امن سرمایه‌گذاری می‌کنند. عین همین کار را سرمایه‌گذاران جهانی انجام می‌دهند. آنان برای اینکه سرمایه خود را به ایران بیاورند باید تصویری امن از ایران داشته باشند. این تصویر نیز ساخته و پرداخته کسی نیست، بلکه یک واقعیت عینی و دارای شاخص‌های قابل سنجش است. بنابراین تامین امنیت پایدار که شامل مجموعه‌ای از شاخص‌های امنیت در سیاست خارجی، در داخلی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی است، مهم‌ترین هدف و برنامه‌ای است که در ایران باید محقق شود. وضعیت امروز ایران را با ۴ سال پیش و زمان انتقال دولت احمدی‌نژاد به روحانی مقایسه کنید تا معلوم شود معنای امنیت چیست؟ برجام یکی از مقدمات لازم تحقق این امنیت است و نه بیشتر. بدون امنیت در سیاست داخلی و اقتصادی نمی‌توانیم بیکاری و نابسامانی را حل کنیم. بنابراین مفهوم امنیت همه‌جانبه و پایدار، مهم‌ترین موضوع محوری در انتخابات آینده است که زیربنای لازم برای افزایش اشتغال و رشد اقتصادی و ثبات و آرامش منطقه‌ای است. به عوامل و اجزای چنین امنیتی از جمله امنیت رسانه‌ای و اجتماعی در آینده اشاره خواهد شد.

  • نامه‌های غیرمستند

کامبیز نوروزی . حقوق‌دان در ستون سرمقاله شرق نوشت:

روزنامه شرق،‌۳۰ فروردین

ابراهیم رئیسی در دو نامه جداگانه و مختصر، خواسته است که حسن روحانی اخلاق انتخاباتی را و رئیس صداوسیما عدالت تبلیغاتی در انتخابات ریاست‌جمهوری را رعایت کنند. سخن رئیسی در این دو نامه این است که حسن روحانی کارهایی که هم‌اینک انجام می‌دهد، شائبه‌های تبلیغ انتخاباتی دارد و از سوی دیگر هم صداوسیما با پخش اخبار فراوان روحانی در عمل، خواسته یا ناخواسته به ‌نفع رئیس‌جمهور عمل کرده است و عدالت تبلیغاتی را رعایت نمی‌کند. اما چقدر این ادعا واقعیت دارد و از نظر حقوقی موجه و درست است؟

اول: هر دو نامه رئیسی مبتنی بر یک «مصادره به ‌مطلوب» است. او ابتدا این را ثابت و مسلم جلوه می‌دهد که روحانی به اخلاق انتخاباتی توجهی ندارد و صداوسیما هم در انتشار اخبار مربوط به او عدالت را رعایت نمی‌کند. هر دو نامه ایشان فاقد هر دلیل و مستندی است که این ادعا را ثابت کند. کسی که سال‌های متمادی متصدی سمت‌های قضائی بوده باشد، قاعدتا باید عادت کرده باشد که سخن یا ادعایش، مستدل و مستند باشد. اما این نامه نشان نمی‌دهد که حسن روحانی چه کرده است که موجب شائبه نمایش تبلیغاتی شده و در نتیجه مغایر با اخلاق تبلیغات انتخاباتی است. همچنین این نامه معلوم نکرده که صداوسیما نسبت به روحانی چگونه برخورد کرده که از نظر آقای رئیسی باعث ایجاد «شائبه جانبداری به نفع یک کاندیدای» خاص شده است؟ ادعاهای غیرمستدل و غیرمستند به تعبیر قضائی اصولا مسموع نیست.

دوم: حسن روحانی رئیس‌جمهور است. یک رئیس‌جمهور علاوه بر اینکه به حکم قانون وظایفی برعهده دارد، در عرف این سمت نیز کارهایی را باید انجام دهد. مثلا شرکت و سخنرانی در بعضی مراسم‌های ملی یا افتتاح پروژه‌های مهم. اینها تکلیف قانونی یا به تعبیری که رئیسی در نامه به علی عسگری نوشته است، از شئون انحصاری رئیس‌جمهور نیستند. اما انجام آنها عرفا و به دلیل نمایندگی حاکمیت ملی، با رئیس‌جمهور است. به‌عنوان مثال حسن روحانی به‌عنوان رئیس‌جمهور در روز ارتش (۲۹ فروردین) سخنرانی می‌کند. این سنتی دیرپاست یا او پروژه‌ای را در عسلویه افتتاح می‌کند که یکی از مهم‌ترین و استراتژیک‌ترین عقب‌ماندگی‌های کشور در مقابل قطر، به‌عنوان شریک میدان گازی را جبران می‌کند و آرزویی چندین و چند ساله برآورده می‌شود. معنای سخن آقای رئیسی این است که آن سخنرانی روز ارتش و این افتتاح از شئون انحصاری رئیس‌جمهور نیست، در این زمان او نباید آن را انجام دهد و اگر هم انجام داد، صداوسیما نباید آنها را پخش کند! اینها کارهایی است که حسن روحانی یا هر رئیس‌جمهور دیگری باید انجام دهد و باید اخبار آن برای اطلاع داخلی و خصوصا خارجی منتشر شود. اگر رئیس‌جمهور چنین می‌کند و صداوسیما نیز اخبار آن را منتشر می‌کند، آن را باید به اقتضای منافع ملی ضروری دانست و نمی‌توان آن را در شمار تبلیغات محسوب کرد. شأن ریاست‌جمهور، مستقل از نام افراد است.

وقتی رئیس‌جمهور پروژه عظیمی مانند فازهایی از پارس جنوبی را افتتاح می‌کند، اخبار گزارش‌های آن ارزش و اهمیت بین‌المللی برای کل کشور دارد. در جهان پرحادثه‌ای که هر روز پر از انواع و اقسام وقایع ریزودرشت است، رئیس‌جمهور به‌خاطر منافع ملی باید حضور خبری فعال و مستمری داشته باشد. انجام امور کشوری را نمی‌توان به‌خاطر ریاست‌جمهوری تعطیل کرد.

سوم: از نظر حقوقی، تبلیغات ریاست‌جمهوری، رسما هنوز آغاز نشده است. مجموعه مقررات مربوط به تبلیغات ریاست‌جمهوری صرفا حاکم بر روزهایی است که با اعلام وزارت کشور تبلیغات رسمی نامزدها آغاز و ۲۴ ساعت پیش از شروع رأی‌گیری باید متوقف شود. پیش از این زمان نامزدها و رسانه‌ها، از حیث نوع مواجهه با کاندیداها تابع مقررات عمومی‌اند.

چهارم: نگرانی آقای رئیسی از رعایت اصل بی‌طرفی صداوسیما نگرانی درخورتأملی است اما زمانی این نگرانی درست و مؤثر و مقید خواهد بود که دقت شود صداوسیما سال‌های طولانی است که اصل بی‌طرفی را کنار گذاشته و اتفاقا رو به سمت همان گرایش و جناحی دارد که حامیان ابراهیم رئیسی در آن قرار می‌گیرند.

  • آزادی، حلقه وصل دانشگاه و جامعه

هادی خانیکی استاد دانشگاه در ستون سرمقاله روزنامه ایران نوشت:

 

روزنامه ایران، ۳۰ فروردین

نگاهی هر چند گذرا به بخش اجتماعی و سیاسی دانشگاه در ایران نشان می‌دهد که از نخستین سال‌های تأسیس این نهاد تاکنون دانشگاه هم به صفت نهادی وسازمانی آن و هم به اعتبار مهمترین عناصر ذی ربط آن یعنی استاد و دانشجو همواره در کنار نقش علمی و فرهنگی خویش عهده دار نقش سیاسی هم بوده است. دانشگاه سیاسی نه دانشگاه عوام، دانشگاه فرهنگی نه دانشگاه عوام زده، هم سرنوشت دانشگاه علمی- نه دانشگاه فرمالیست- بوده است. دانشگاه حلقه وصلی میان توسعه علمی، توسعه سیاسی و توسعه فرهنگی بوده و هست. اکنون مسأله این است که بر دانشگاه‌های ما چه گذشته است که در مقاطعی از درون انقلاب اصلاحات این نهاد گاه تا حد عقل نقاد جامعه ارتفاع گرفته و گاه در دورانی نظیر دولت پیشین تا مرحله نهادی منفعل و در خود فرو رفته تنزل یافته است.

پاسخ به این سؤال چندان دشوار نیست.تجربه نشان داده است که حلقه وصل میان دانشگاه، جامعه و سیاست عنصر آزادی و احساس امنیت در دانشگاه است. دانشگاهی که استاد و دانشجوی آن در هراس نیندیشد و در مخاطره فعالیت نکند می‌تواند عقل نقاد جامعه خویش باشد و اگر برای همه مشکلات جامعه راه حل ندارد دست کم توان طرح پرسش داشته باشد. متأسفانه در آن ۸ سال دشواری که در کشور گذشت دانشگاهیان و دانشجویان چنان آسیب دیده‌اند که هنوزمی توان عوارض اجتماعی، فرهنگی و سیاسی آن را به وضوح مشاهده کرد. خوشبختانه دولت اعتدال توانست بخشی از این شرایط ذهنی و عینی را بهبود بخشد. اگرچه مخالفان دولت بیشترین هم و غم خود را در متوقف کردن سیاست تدبیر و امید در دانشگاه متمرکز کرده‌اند. به وضوح و به روشنی دیده می‌شود که اختلال در اصلاح مدیریت‌های عالی این بخش و نهایتاً استیضاح وزیری که به تناسب نیازهای توسعه‌ای نهاد دانشگاه رویکردهای سنجیده عقلانی داشت نه تنها هدف ناکارآمد کردن دولت را دنبال می‌کرد بلکه به استقبال انفعال دانشگاهیان و دانشجویان نیز می‌رفت.

سخن امروز رئیس جمهوری در جمع رؤسای دانشگاه نشان می‌دهد که دکتر روحانی به درستی درپی احیای منزلت دانشگاه و دانشجویان و نقش آفرینی آنان در جامعه است. ارتقای نقش دانشگاهیان و دانشجویان در مشارکت سیاسی و رفع موانع سیاسی و اداری از حضور مؤثر آنان در انتخابات نه تنها به بالا رفتن سطح مشارکت رقابت یعنی انتخابات در جامعه کمک می‌کند که دانشگاه را نیز از تماشاگری، در خود فرو رفتگی و دل مردگی رها می‌سازد. دانشگاه دلمرده و مأیوس کمترین سودی برای جامعه و نظام ندارد. وقتی نبض دانشگاه بدرستی می‌زند حکایت از سلامت جامعه نیز دارد. پس بهتر آنکه از فرصت انتخابات برای بهبود وضع دانشگاه و از موقعیت دانشگاه برای تحرک بخشیدن به فرآیند انتخابات و مشارکت سیاسی بهره مناسب ببریم.

  • سنگرِ رهاشده!

روزنامه کیهان در ستون سرمقاله‌اش نوشت:

 

روزنامه کیهان،۳۰ فروردین

رئیس‌جمهور محترم و معاون اول وی به عنوان نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری دوره بعد ثبت‌نام نموده‌اند. اگر فرض را بر این بگذاریم که این دوره، دوره دوم ریاست جمهوری آقای روحانی بوده و ایشان بر اساس محدودیت قانونی نمی‌توانست در دوره بعدی نیز ثبت‌نام نماید، می‌شد این‌گونه عنوان نمود که آقای جهانگیری به عنوان معاون اول آقای روحانی و فردی که بیشترین سهم و نقش را در دولت قبلی داشته است به‌منظور استمرار حرکتی که دولت آن را آغاز کرده، ثبت‌نام نموده است تا بتواند از گفتمان دولت حمایت و خواستار استمرار آن در دولت بعدی شود اما در حال حاضر چنین فرضی محلی از اعراب ندارد چراکه آقای روحانی تنها یک دوره رئیس‌جمهور بوده و منعی برای حضور در دوره بعدی نداشته و به عنوان یکی از نامزدهای دوره بعد ریاست جمهوری ثبت‌نام نموده است؛ بنابراین قطعاً دلیل ثبت‌نام آقای جهانگیری مطلب دیگری غیر از فرضی است که مطرح شد. امری که نگارنده تمایلی به بحث در این خصوص ندارد. آنچه محل سؤال است این است که در زمان تبلیغات ریاست جمهوری و هنگامی‌که رئیس‌جمهور و معاون اول وی هر دو مشغول فعالیت تبلیغی برای خود هستند، اداره امور دولت و کشور بر عهده چه کسی خواهد بود؟ و سؤال بعدی این‌که در چنین حالتی، چه تضمینی بر عدم استفاده از اموال و امکانات دولتی به نفع این دو بزرگوار وجود دارد؟

برابر اصل ۱۲۴ قانون اساسی معاون اول رئیس‌جمهور دارای وظایف و اختیارات خاصی است و برخی دیگر از اصول قانون اساسی نیز وظایفی را برای معاون اول رئیس‌جمهور برشمرده‌اند. در چهار سال گذشته یکی از انتقاداتی که به جناب آقای روحانی وارد شده است حضور کمرنگ ایشان در اداره امور و نقش پررنگ معاون اول ایشان بوده است و اکنون که قرار است معاون اول ایشان نیز این امر را رها کرده و به کارزار انتخابات وارد شود، به نظر می‌رسد همین مقدار پیگیری امور را نیز باید رهاشده فرض نمود.

 امسال قرار است اشتغال و تولید به عنوان دو رکن اساسی حرکت کشور در دستور کار قرار گیرد و بیشترین نقش را در این خصوص دولت محترم بر عهده دارد. بااین‌حال در شرایطی که در دولت کنونی شاهد تعطیلی نمادها و نام‌های تجاری و سابقه‌دار کشور هستیم و به نوعی این دولت رکورددار این امر است و در ابتدای سال جاری نیز اخباری مبنی بر تعطیلی برخی دیگر از شرکت‌های مشهور کشور شنیده می‌شود، دولت محترم بی‌توجه به این وضعیت، کار را رها کرده و به انتخابات چسبیده است. موضوعی که در سیل اخیر باعث انتقاد شدید به عملکرد جناب آقای روحانی و دولت محترم شد نشانه‌ای از این موضوع است. باید توجه داشت که در بحبوحه انتخابات، نامزدهای محترم خود را موظف به حضور در مجامع و شهرهای مختلف و گفتگوی مستقیم با مردم و بیان برنامه‌های خود برای اداره دولت و کشور می‌دانند و فرصتی برای دیگر امور باقی نمی‌ماند و با این وصف رئیس‌جمهور محترم و معاون اول وی که عهده‌دار بخش عمده‌ای از وظایف رئیس‌جمهور است به‌جای این‌که در عرصه جنگ اقتصادی که با دشمن وجود دارد، به ایفای وظیفه خود بپردازند، هر دو به‌یک‌باره این سنگر و یا به تعبیر بهتر تنگه‌احد را رها کرده و وارد عرصه انتخابات شده‌اند. امری که قطعاً مطلوب و ممدوح نخواهد بود.

اگر قرار است مسیر ترسیمی این دو بزرگوار برای دولت آینده، یکسان باشد و از عملکرد دولت کنونی دفاع شود که نیازی به حضور هر دو بزرگوار نیست و یکی از این دو نفر می‌تواند برنامه دولت برای آینده را برای مردم بیان نماید لیکن اگر این دو بزرگوار تصور می‌کنند که به‌واسطه کثرت انتقاداتی که به دولت کنونی و عملکرد چهارساله آن وارد است نمی‌توان یک نفره از پس پاسخگویی به این انتقادات برآمد قطعاً حضور دو نفر یا بیشتر نیز توفیری نخواهد داشت چراکه اگر پاسخ‌های دولت مستقر کنونی قانع‌کننده بود، وضعیت کنونی پیش نمی‌آمد و نگرانی از عدم اقبال ملت به دولت مستقر وجود نداشت لیکن نگرانی از ناتوانی دولت در پاسخ به افکار عمومی، آشکارتر از آن است که قابل کتمان یا پوشاندن باشد و با این وصف دولت باید دیگر معاونان و وزیران نیز وارد این عرصه کند و این همان مطلبی است که ذکر گردید؛ یعنی ورود همه‌جانبه دولت در عرصه انتخابات.

 اما اگر دلیل آمدن آقای جهانگیری و ثبت‌نام ایشان امر دیگری باشد یعنی این‌که ایشان نیز به آقای روحانی و عملکرد ایشان انتقاداتی دارد و خود را شایسته‌تر از ایشان برای اداره و ریاست دولت آینده می‌داند، سخن گفتن از نامزد مکمل و امثالهم فریب افکار عمومی و دورویی انتخاباتی است و بهتر است ایشان نیز به‌صورت شفاف، دلایل خود برای ورود به این عرصه و انتقاداتی که به عملکرد آقای روحانی دارد مطرح نماید تا مردم بتوانند تصمیم شایسته بگیرند و البته در این صورت نیز سؤالات متعددی در خصوص نوع تعامل ایشان با آقای روحانی در دولت کنونی مطرح خواهد شد. سؤالات و مطالبی که درگذشته، مطرح‌شدن بخشی از آن‌ها در رسانه‌ها، با تکذیب دولت محترم مواجه شده بود و در هر دو صورت به نظر می‌رسد پاسخ قانع‌کننده برای افکار عمومی وجود نخواهد داشت.


فروردین ۳۰ام, ۱۳۹۶ | 15 views | دسته: تازه ها IT، علمی
002.gif (468×60)

مهندس مرادی

مهندس مرادی

محمود رضا مرادی هستم - از سال 78 فعالیت خود را در حوزه رایانه آغاز کردم در حال حاضر یکی از نویسندگان پایگاه فناوری اطلاعات فارس می باشم




آخرین مطالب ارسالی