پژوهشگران اخیرا از این مسئله که خندیدن و طول عمر با هم در ارتباط هستند فراتر رفته و به این نتیجه رسیده اند که نوع خنده در هر فرد با افزایش طول عمر وی رابطه مستقیم دارد.

به گزارش مجله علوم روانی (psychological science)، پژوهشگران با بررسی تصاویر مربوط به ۲۳۰ ورزشکار مشهور که هم اکنون در قید حیات نیستند نحوه خندیدن این افراد را به سه بخش لبخندهای جزئی (کوچک)، خندیدن میانه (متوسط) و قهقهه (در هنگام خندیدن) تقسیم کرده اند.

بنابر نتایج این پژوهش کسانی که در زمره سومین گروه قرار گرفته اند از دو گروه دیگر بیشتر عمر کرده اند.

بر اساس این پژوهش، میانگین طول عمر افراد دارای خنده های کوچک تنها به ۴۵ سال رسیده است. در حالی که این میانگین در افراد دارای خنده های متوسط ۷۲٫۵ سال و در گروه قهقهه زنان به ۷۹٫۹ سال (نزدیک به دو برابر گروه اول) رسیده است.

پس توصیه پژوهشگران جدی را گرفته و تا می توانید بیشتر و بیشتر بخندید

ادامه مطلب

ادامه مطلب

الموت در منطقه كوهستانی واقع شده است و از آنجا كه آب و هوای سردی دارد، این روزها است یكی از بهترین گزینه های سفر محسوب می شود. با این حال جاذبه های این منطقه آنقدر زیاد است که برای دیدنشان ممکن است مجبور شوید بیشتر از یک روز وقت بگذارید.

چهار طرف الموت

شمال شرق این منطقه كوهستانی، چشم‌انداز شاخه غربی علم كوه است. جایی به نام «انگشت خدا» كه بیانگر نگاه قدسی انسان به طبیعت است.

ادامه مطلب

پيدايش نوروز
جهان انجمن شد برِ تخت اوی از آن بر شدهِ فره بخت اوی

به جمشید بر، گوهر افشاندند مر آن روز را روزِ نو خواندند

سر سالِ نو، هرمزِ فرودین بر آسوده از رنج روي زمين

به نوروزِ نو شاهِ گیتی فرو ز بر آن تخت بنشست فیروز روز

چنین جشنِ فرخ از آن روزگار بمانده از آن خسروان یادگار

ادامه مطلب

در جنوب ایران تا کرانه های خلیج فارس، سرزمینی گسترده است که از روزگار باستان، پارس (فارس) نام داشت و از آغاز دوره اسلامی تاکنون، مرکز آن شیراز بوده است. این سرزمین، از چند هزار سال پیش زیستگاه پررونق اقوام بومی ایران، و به ویژه ایلامیان بود و از این قوم، آثار بسیار در گوشه و کنار فارس، به جای مانده است. آثاری چون کورنگون مَمَسَنی، نقش رستم، تخت جمشید ، تپه ی سبز و تپه ی مالیان (هر دو در مرودشت) و …
سه هزار سال پیش از این، قومی که خود را آریایی می خواند، از جنوب روسیه ی امروزی به فلات ایران سرازیرشد و پس از درگیری های فراوان با بومیان آن سامان، به پیروزی رسید و برای خود سکونتگاه هایی برپا داشت. بیشتر این آریاییان، چوپان و گله دار و کوچ نشین بودند و به صورت قبیله ای زندگی می کردند.
دین آنان گونه ای بینش توحیدی بود. آنان به خدای یگانه و بزرگی به نام «اهورامزدا» ایمان داشتند و نیروهای طبیعی، مانند آب، آتش، خاک و خورشید را دارای فـَرَّه ایزدی می پنداشتند و سرچشمه بدی ها و تاریکی ها را در وجود اهریمن می جستند. آریاییان، قبیله های بزرگی داشتند که معروف تر از همه پارسیان، مادها، سَکاها، بلخیان، سُغدیان، خوارزمیان، هراتیان و پارتیان بودند. همه این قبیله ها به یک زبان بزرگ، اما با لهجه های متفاوت سخن می گفتند و سرزمین خود را به نام «آریّا وَئیَج» (ایران ویج) می خواندند و بعدها که دارای حکومت شدند، میهن شان را «کشور ایرانیان» و زبان اصلیشان را «اَئیریانو خششرَ» می خواندند. این اصطلاح بعدها به اِئران شَتر و ایران شهر و سرانجام «ایران» تبدیل شد.

ادامه مطلب