حدیث

۱۰۰ نکته دربارۀ عکاسی…..که باید رعایت شه!!!!

برای عکاسی اماده شو، وقتی منتظری تا لحظه طلایی طلوع برسد خیلی دیر است که بفهمی باطری‌ها شارژ نیستند.

یک لباس گرم بیشتر از چیزی که نیاز داری بردار.

-وقتی در حال عکس گرفتنی به فکر و احساست توجه نشان بده.

اهدافی را که می‌خواهی به انها برسی تعیین کن.

همیشه نکاتی را که درباره عکاسی می‌خوانی جایی یادداشت کن، زیرا نوشتن باعث یادگیری می‌شود.

هرگز بدون سه‌پایه برای عکاسی نرو.

>همیشه از استعدادت خوشنود باش. هرچند اندک باشد.

با عکاسان بالقوه دوست شو.

>اول جایی را که می‌خواهی از آن عکس بگیری با قلبت نگاه کن، بعد با دوربینت.

همیشه خونسرد باش.

بدان که باید خودت را دست کم نگیری.

پرسپکتیو قاتل خلاقیت است.

->خودت را وقف عکاسی کن، اما هرگز به زور عکس نگیر.

>در مجامع و انجمن‌های عکاسی شرکت کن.

همیشه دوربینت را تمیز نگه دار.

هرگز خودت را با دیگران مقایسه نکن. چه بالاتر و چه پایین‌تر.

سعی کن استایل خاص خودت را در عکاسی پیدا کنی.

سعی کن بیشتر از اینکه دکمه شاتر را بزنی، ترکیب‌بندی عکس را تمرین کنی.

سعی کن یاد بگیری انتقاد از عکس‌هایت را بپذیری.

برای پیدا کردن قوه خلاقیتت سعی کن عکس‌های متفاوت بگیری.

سعی کن از کارهای عکاسان دیگر الهام بگیری.

اما کارهای دیگران را کپی نکن.

منصفانه انتقاد کن.

از همسرت هم درباره عکس‌هات سوال کن.

گل درشت باش. Be Bold

حواست به قوانین طلایی باشد.

از خودت هم عکس بگیر.

کتاب‌های عکاسی را مطالعه کن.

>برای اینکه عکس‌های منظره‌ات قوی‌تر باشد، یک شخص را در آن بگنجان (حتی خودت)

هر موقعیت عکاسی متفاوت با آن چیزی است که تو خودت می‌بینی.

به خطوط منحنی و مستقیم توجه کن.

همیشه با فرمت خام عکس بگیر.

همیشه حسگر دوربینت را تمیز نگه دار، زیرا در هنگام کار روی عکس‌ها کار کمتری می‌طلبد.

هر چیزی را که حس می‌کنی زیباست کشف کن.

عکاس خوب شدن زمان‌بر است.

بهترین تجهیزات همان چیزیست که الان داری.

قوانین عکاسی را آگانه بشکن (البته دوربینت را نه!)

نمی‌توانی از هر چیزی عکس بگیری.

حواست به شکل‌های متفاوت تابش نور روی بخش‌های مختلف سوژه‌ات باشد.

چشم همیشه جذب نقطه پر کنتراست می‌شود.

ابرها جو عکس منظره را افزایش می‌دهند.

یک فتوبلاگ راه بینداز.

قدردانی را بپذیر و تشکر کن.

“عکس خوبی است” اصلا عبارت مناسبی برای کامنت نیست.

“عالی است” هم به درد نمی‌خورد. سعی کن دقیقا مشخص کنی که چه چیز عکس برایت جالب است یا نیست.

اصل خودت هستی، نه دوربینت.

>در انتهای کامنتی که زیر یک عکس می‌گذاری یک سوال بپرس تا یک گفتگوی دوطرفه با عکاس ایجاد کنی.

هر از چند گاهی نگاهی به آرشیوت بینداز. هرچقدر عکس‌هایت بیشتر باشد امکان پیدا کردن یک جواهر پنهان در آن بیشتر است.

همیشه روشن کن که نکته چشم‌گیر در عکست چیست.

>هیچ عکسی بهتر از یک عکس بد نیست.

همه باید از یک جایی شروع کنند.

عقیده تو درباره نفس عکاسی بسیار مهم است.

همیشه زیر عکس‌ها یک نظر جالب و در عین حال عاقلانه بده.

درباره تجارب خودت با دوستانت حرف بزن.

عکس‌هایت را محدود به ذات عکاسی کن.

>در مسابقات عکاسی سهیم شو.

>پردازش ثانویه = تغییر عکس‌ها به بهترین نتیجه ممکن

>تا جایی که ممکن است با آزادی عمل نور دهی کن.

تا جایی که ممکن است از Photomatix بپرهیز. HDR اغلب حالتی مصنوعی به عکس می‌دهد.

همیشه به یاد داشته باش که چه چیز تو را به عکاسی علاقمند کرده بود.

>هرگز از شخصی که نمی‌خواهد از او عکس بگیری عکس نگیر.

->همیشه یک دوری بزن، بعضی اوقات عکس بهتر پشت سرت واقع شده.

مهم کسی است که پشت دوربین قرار دارد، نه خود دوربین.

اشتباه هیچ ایرادی ندارد، هر چقدر بیشتر اشتباه کنی، بیشتر یاد می‌گیری.->هر وقت شک داشتی که ایده‌ای که در یک لحظه به ذهنت رسیده درست است یا غلط، تحت هر شرایطی انجامش بده. وقتی شک داری، عکس بگیر.

سعی کن هیستوگرامی را که دوربینت نشان می‌دهد بفهمی و به کار گیری. هیستوگرام اطلاعات خیلی مهمی را درباره عکست نشان می‌دهد.

دوربینت را بشناس، زیرا وقت تلف کردن برای پیدا کردن دکمه منو در تاریکی شب، تجربه خوشایندی نیست.

>تهر چقدر که می‌توانی عکس بگیر.

هرگز نترس که لباست کثیف شود.

به کیفیت عکسی که می‌گیری توجه داشته باش.

عکسی که می‌گیری نمایانگر روان توست.

همیشه ISO دوربینت را چک کن. خیلی سخت است که روی صفحه مونیتور کامپیوتر ببینی که حساسیت دوربین را اشتباه تنظیم کرده بودی.

بابت کامنت‌های طولانی و به درد بخور زیر عکس‌‌هایت سپاسگزار باش.

هرگز به LCD دوربینت اطمینان نکن. عکس داخل LCD معمولا روشن‌تر و شارپ‌تر از عکس واقعی است.

به فکر حافظه بیشتر باشد. زیرا ارزان قیمت است و احتمالا به آن نیاز پیدا می‌کنی.

یاد بگیر وقتی که دوربینت همراهت نیست چگونه می‌توانی از لحظاتت لذت ببری.

همیشه نیم ساعت زودتر از طلوع یا غروب در محل حاضر شد. عجله کردن قاتل خلاقیت توست.

سعی کن محدوده‌های فکری و فیزیکی خودت را بزرگتر کنی. گاهی اوقات بهترین عکس‌ها را زمانی می‌گیری که فکر می‌کردی دیگر کافیست.

حواست به ساختار ابرها در آسمان باشد.

کوهی را که از آن عکس گرفتی هر بار که می‌توانی دوباره ببین. نور خورشید معمولا یک کوه را همیشه یک جور نشان نمی‌دهد.

عکس‌هایت را در اندازه بزرگ چاپ کن. عاشقشان می‌شوی.

>همیشه نمایشگرت را کالبیره کن. کار کردن با نمایشگری که کالبیره نیست دقیقا مثل زندگی کردن با آدمیست که به او شک داری. این مسئله همیشه پایان بدی دارد.

هرگز فکر نکن که دیگران درباره عکسی که گرفتی چه می‌گویند. اگر عکس به دلت نشسته است، منتشرش کن.

هرگز سرزنش‌ها را به خودت نگیر. از اشتباهاتت درس بگیر و سعی کن پیشرفت کنی. نه پسرفت.

از تنبلی بپرهیز. خلاقیت و نظم همواره همراه هم هستند.

از خودت سوال کن: قرار است در عکست چه چیزی را نمایش دهی؟

سعی کن از قالب بیرون بزنی و جنبه‌های مختلف عکاسی را تجربه کنی. همیشه از خودت بپرس : چرا که نه؟

دنبال یک مربی خوب باش.

عکاسی هرگز وقت تلف کردن نیست.

هر انجمنی یک سری معایب هم دارد. هرگز به خاطر یک واکنش احساساتی انجمن را ترک نکن.

همیشه آدمهایی هستند که از کاری که تو می‌کنی خوششان نمی‌آید.

هنری کارتیر برسون راست می‌گفت که “۱۰۰۰۰ عکس اولی که می‌گیری فقط اشتباهاتت هستند”

یک دوربین بهتر لزوما تضمین کننده یک عکس بهتر نیست.

همیشه وقتی روی عکس هایت کار می‌کنی، چاپ شده آن را در نظر داشته باش.

عکاسی هنری ظریف و زیباست و تو به خاطر کیفیت عکس‌هایت جلب نظر خواهی کرد. بنابراین سعی نکن با دزدی عکس، دیگران را فریب دهی تا خودت را بالاتر جا بزنی